Met grote spoed leverde DHL de groene, felbegeerde documenten af op de Wilgenweg. Grote vreugde natuurlijk. Meteen in een grote envelop, rennen naar het postkantoor, aangetekend versturen en tevreden weer aan het werk. Nu komt alles goed. Vergeten de stress, vergeten het ongeduld. Mildheid troef. Straks lachen de meubels me toe en kan de verkoop beginnen. Want als er alleen maar geld uitgaat wil je ook weer ‘s wat terug. Een bekend principe.



Volgende dag 09.00 uur stipt op kantoor. Uiteraard zal Damco bellen dat de papieren zijn ontvangen, de douane de container direct heeft vrijgegeven en dat we een dag kunnen prikken voor de aflevering. Rond twaalf uur nog geen telefoon. Geeft niks. Lunchen. Toch zelf maar eens bellen. Mijn contactpersoon zit bij een klant krijg ik te horen, rond 16:00 uur weer terug. okay, het wordt dus alvast een dagje later. Jammer, maar geen man overboord. Alvast enkele mensen bellen die gaan helpen met uitladen. Vier uur stipt bellen naar Damco. Nog steeds niet aanwezig. Een andere man staat mij te woord. ‘Jazeker hebben we de papieren ontvangen’, maar er staat ‘copy; op. Dat is dus niet het origineel. Daar kan de douane niks mee. We moeten toch echt het origineel hebben.’

U begrijpt, een tegenvaller. En dan druk ik het zeer zacht uit. Ik werd, volledig tegen mijn natuur, zelfs een beetje kwaad. Had weinig effect. Het enige wat helpt zijn die vermaledijde papieren. ‘Doet u dit voor het eerst’, vroeg de man nog.

Vandaag bleek dat het originele document zich in China bevindt. Niet om de hoek, maar het versturen van het groene velletje zal door deze locatie minder lang duren. Volgende week gaan we het dan toch echt meemaken. Tenzij de papieren waarop dit keer ‘Duplicate’ staat wederom worden afgekeurd. Als dat gebeurt moet mijn container geleegd worden, de ger-tenten eruit worden gehaald waarna ik, tegen betaling van slechts €500, de container naar Amsterdam mag laten komen. Deze optie wilde ik liever tot het laatst bewaren.